Istòria de l’òme que voliá vesitar un castèl dins

 

n còp èra un òme que se passejava dins la montanha, ambe son sac Decathlon, son brave bròc d’avelanièr e sa bota de vin.

 

Al som d’aquela montanha, i aviá un castèl quilhat e es amont qu’aquel òme voliá anar, per lo vesitar.

Alavetz se faguèt ensenhar lo camin del castèl mas lo monde de l’Ofici del Torisme li diguèron qu’aquela montanha èra embruèissada e que valiá mai que i anèsse pas.

Aquò rai, se trufèt lo tipe, ieu i cresi pas a totas aquelas bestièsas, e prenguèt en risent lo vial del castèl.

Montèt longtemps pels bòsques e arribèt dins un esclairissòl.

Aquí vegèt prèp d’un bartàs una femna plan vièlha qu’èra assetada, que l’agachèt e que li demandèt : « Qué fas, cossí vas, ont vas ? »

L’òme se pensèt : es plan curiosa, aquela. Respondèt pas e contunhèt son camin.

Al cap d’un moment, fasiá set, alavetz l’òme se pausèt un pauc a l’ombra d’un castanhièr e se sovenguèt del vin qu’aviá dins sa bota.

En levant lo cap per beure a galet, qué vegèt sus una branca ? Una autra femna encara mai vièlha, que l’agachèt e que li demandèt :

« Qué fas, cossí vas, ont vas ? »

Macarèl, se pensèt l’òme, montan als arbres, ara ! Respondèt pas e contunhèt son camin.

Fin finala arribèt en vista del castèl.

Solament lo camin veniá malaisit e l’òme trabuquèt sus una rasiga.

S’amorrèt e son nas sagnèt.

Se relevèt e vegèt davant el una tresena femna, vièlha vièlha vièlha, que l’agachèt e li demandèt :

« Qué fas, cossí vas, ont vas ? »

Alavetz l’òme se diguèt : ara, n’i a pro d’aquelas vièlhas. Tè ! e te li fotèt un còp de bròc pel closquet. Tustèt coma un fustièr ambe son martèl.

La vièlha se cambièt en grapaud e s’amaguèt dins un trauc.

Macarèl, se pensèt l’òme, èra pas de colhonadas, es un país de bruèissas, aicí !

Alavetz l’òme ensajèt d’arribar al Castèl qu’èra tot a costat mas i aviá de romècs, de raices e d’agranhons de pertot, èra pas possible de s’acercar de las muralhas.

Quand vegèt aquò, l’òme se descoratgèt e se diguèt : i arribarai pas, es pas la pena, tant val que davalèssi d’aquela bruèissa de montanha ara.

Prenguèt lo camin per tornar davalar, en colèra.

Tornèt trapar la vièlha sus sa branca de castanhièr : e tornarmai ela l’agachèt e li demandèt :

« Qué fas, cossí vas, ont vas ? »

Ran ! de la colèra, l’òme te li fotèt un còp de bròc pel morre, e i anèt de bon còr : tustèt coma un boscatièr ambe sa pigassa.

La vièlha se cambièt en sèrp, lisèt pel sòl e s’anèt amagar dins las èrbas.

Es aquò, bruèissa, amaga-te, çò pensèt l’òme, e davalèt encara.

Arribèt a l’esclairissòl ont l’esperava la primièra, la mai jove :

« Qué fas, cossí vas, ont vas ? »

Ara qu’èra vengut una abituda, l’òme s’escopiguèt dins las mans, levèt son baston e crac ! tustèt coma un fabre ambe sa maça.

Solament, aqueste còp, la femna se cambièt en loba e se lo mangèt.

Escupiguèt lo sac Decathlon.

A fons la fòrma ! çò ricanèt la loba.

E cric, e crac, mon conte es acabat.